طوبي

24 اسفندماه سالروز شهادت شهيد همت

iran110 — Fri, 10 Mar 2006 10:10:06 GMT

شهيد حاج محمد ابراهيم همت

زندگينامه

خاطرات

آلبوم تصاوير

زندگي نامه شهيد حاج محمد ابراهيم همت

دوران کودکي

دوران سربازي

دوران معلمي

فعاليت هاي پس از پيروزي انقلاب

نقش شهيد در کردستان و مقابله با ضد انقلاب

شهيد همت و دفاع مقدس

ويژگي هاي برجسته شهيد

نحوه شهادت

دوران کودکي

به روز 12 فروردين سال 1334 هـ.ش در شهرضا در خانواده مستضعف و متدين بدنيا آمد. او در رحم مادر بود که پدر و مادرش عازم کربلاي معلي و زيارت قبر سالار شهيدان و ديگر شهداي آن ديار شدند و مادر با تنفس شميم روحبخش کربلا، عطر عاشورايي را به اين امانت الهي دميد.

محمد ابراهيم در سايه محبت هاي پدر و مادر پاکدامن، وارسته و مهربانش دوران کودکي را پشت سر گذاشت و بعد وارد مدرسه شد. در دوران تحصيلش از هوش استعداد فوق العاده اي برخوردار بود و با موفقيت تمام دوران دبستان و دبيرستان را پشت سر گذاشت.

هنگام فراغت از تحصيل به ويژه در تعطيلات تابستاني با کار و تلاش فراوان مخارج شخصي خود را براي تحصيل بدست مي آورد و از اين راه به خانواده زحمتکش خود کمک قابل توجهي مي کرد. او با شور و نشاط و مهر و محبت و صميميتي که داشت به محيط گرم خانواده صفا و صميميت ديگري مي بخشيد.

پدرش از دوران کودکي او چنين مي گويد: «هنگامي که خسته از کار روزانه به خانه برمي گشتم، مي ديدم فرزندم تمامي خستگي ها و مرارت ها را از وجودم پاک مي کرد و اگر شبي او را نمي ديديم برايم بسيار تلخ و ناگوار بود.»

اشتياق محمد ابراهيم به قرآن و فراگيري آن باعث مي شد از مادرش با اصرار بخواهد که به او قرآن ياد بدهد و او را در حفظ سوره ها کمک کند. اين علاقه تا حدي بود که از آغاز رفتن به دبيرستان توانست قرائت کتاب آسماني قرآن را کاملا فرا گيرد و برخي از سوره هاي کوچک را نيز حفظ کند.

دوران سربازي:

در سال 1352 مقطع دبيرستان را با موفقيت پشت سر گذاشت و پس از اخذ ديپلم با نمرات عالي در دانشسراي اصفهان به ادامه تحصيل پرداخت. پس از دريافت مدرک تحصيلي به سربازي رفت- به گفته خودش تلخترين دوران عمرش همان دو سال سربازي بود – در لشکر توپخانه اصفهان مسئوليت آشپزخانه را به عهده او گذاشته بودند.

ماه مبارک رمضان فرا رسيد، ابراهيم در ميان برخي از سربازان همفکر خود به ديگر سربازان پيام فرستاد که آنها هم اگر سعي کنند تمام روزهاي رمضان را روزه بگيرند، مي توانند به هنگام سحري به آشپزخانه بيايند. «ناجي» معدوم فرمانده لشکر، وقتي که از اين توصيه ابراهيم و روزه گرفتن عده اي از سربازان مطلع شد، دستور داد همه سربازان به خط شوند و همگي بدون استثناء آب بنوشند و روزه خود را باطل کنند. پس از اين جريان ابراهيم گفته بود: «اگر آن روز با چند تير مغزم را متلاشي مي کردند برايم گواراتر از اين بود که با چشمان خود ببينم که چگونه اين از خدا بيخبران فرمان مي دهند تا حرمت مقدسترين فريضه دينمان را بشکنيم و تکليف الهي را زير پا بگذاريم.»

اما اين دوسال براي شخصي چون ابراهيم چندان خالي از لطف هم نبود؛ زيرا در همين مدت توانست با برخي از جوانان روشنفکر و انقلابي مخالف رژيم ستمشاهي آشنا شود و به تعدادي از کتب ممنوعه (از نظر ساواک) دست يابد. مطالعه آن کتاب ها که مخفيانه و توسط برخي از دوستان، برايش فراهم مي شد تاثير عميق و سازنده اي در روح و جان محمد ابراهيم گذاشت و به روشنايي انديشه و انتخاب راهش کمک شاياني کرد. مطالعه همان کتاب ها و برخورد و آشنايي با بعضي از دوستان، باعث شد که ابراهيم فعاليت هاي خود را عليه رژيم ستمشاهي آغاز کند وبه روشنگري مردم و افشاي چهره طاغوت بپردازد.

دوران معلمي:

پس از پايان دوران سربازي و بازگشت به زادگاهش شغل معلمي را برگزيد و در روستاها مشغول تدريس شد و به تعليم فرزندان اين مرز و بوم همت گماشت. ابراهيم در اين دوران نيز با تعدادي از روحانيون متعهد و انقلابي ارتباط پيدا کرد و در اثر مجالست با آنها با شخصيت حضرت امام (ره) بيشتر آشنا شد. به دنبال اين آشنايي و شناخت، سعي مي کرد تا در محيط مدرسه و کلاس درس، دانش آموزان را با معارف اسلامي و انديشه هاي انقلابي حضرت امام(ره) و يارانش آشنا کند.

او در تشويق و ترغيب دانش آموزان به مطالعه و کسب بينش و آگاهي سعي و افري داشت و همين امور سبب شد که چندين نوبت از طرف ساواک به او اخطار شود. ليکن روح بزرگ و بي باک او به همه آن اخطارها بي اعتنا بود و هدف و راهش را بدون اندک تزلزلي پي مي گرفت و از تربيت شاگردان خود لحظه اي غفلت نمي ورزيد. با گسترش تدريجي انقلاب اسلامي، ابراهيم پرچمداري جوانان مبارز شهرضا را برعهده گرفت. پس از انتقال وي به شهرضا براي تدريس در مدارس شهر، ارتباطش با حوزه علميه قم برقرار شد و به طور مستمر براي گرفتن رهنمود، ملاقات با روحانيون و دريافت اعلاميه و نوار به قم رفت و آمد مي کرد.

سخنراني هاي پر شور و آتشين او عليه رژيم که بدون مصلحت انديشي انجام مي شد، مأمورين رژيم را به تعقيب وي واداشته بود، به گونه اي که او شهر به شهر مي گشت تا از دستگيري در امان باشد. نخست به شهر فيروز آباد رفت و مدتي در آنجا دست به تبليغ و ارشاد مردم زد. پس از چندي به ياسوج رفت. موقعي که در صدد دستگيري وي برآمدند به دوگنبدان عزيمت کرد و سپس به اهواز رفت و در آنجا سکني گزيد. در اين دوران اقشار مختلف در اعتراض به رژيم ستمشاهي و اعمال وحشيانه اش عکس العمل نشان مي دادند و ابراهيم احساس کرد که براي سازماندهي تظاهرات بايد به شهرضا برگردد.

بعد از بازگشت به شهر خود در کشاندن مردم به خيابان ها و انجام تظاهرات عليه رژيم، فعاليت و کوشش خود را افزايش داد تا اينکه در يکي از راهپيمايي هاي پرشور مردمي، قطعنامه مهمي که يکي از بندهاي آن انحلال ساواک بود، توسط شهيد همت قرائت شد. به دنبال آن فرمان ترور و اعدام ايشان توسط فرماندار نظامي اصفهان، سرلشکر معدوم «ناجي»، صادر گرديد.

ماموران رژيم در هر فرصتي در پي آن بودند که اين فرزند شجاع و رشيد اسلام را از پاي درآورند، ولي او با تغيير لباس وقيافه، مبارزات ضد دولتي خود را دنبال مي کرد تا اين که انقلاب اسلامي به رهبري حضرت امام خميني (ره)، به پيروزي رسيد.

فعاليت هاي پس از پيروزي انقلاب :

شهيد هميت پس از پيروزي انقلاب در جهت ايجاد نظم و دفاع از شهر و راه اندازي کميته انقلاب اسلامي شهرضا نقش اساسي داشت. او از جمله کساني بود که سپاه شهرضا را با کمک دوتن از برادران خود و سه تن از دوستانش تشکيل داد.

آنها با تدبير و درايت و نفوذ خانوادگي که در شهر داشتند مکاني را بعنوان مقر سپاه در اختيار گرفته و مقادير قابل توجهي سلاح از شهرباني شهر به آنجا منتقل کردند و از طريق مردم، ساير مايحتاج و نيازمنديها را رفع کردند.

به تدريج عناصر حزب اللهي به عضويت سپاه در آمدند و هنگامي که مجموعه سپاه سازمان پيدا کرد، او مسئوليت روابط عمومي سپاه را به عهده داشت.

به همت شهيد بزرگوار و فعاليت هاي شبانه روزي برادران پاسدار در سال 58، ياغيان و اشرار اطراف شهرضا که به آزار و اذيت مردم مي پرداختند، دستگير و به دادگاه انقلاب اسلامي، تحويل داده شدند و شهر از لوث وجود افراد شرور و قاچاقچي پاکسازي گرديد.

از کارهاي اساسي ايشان در اين مقطع، سامان بخشيدن به فعاليتهاي فرهنگي، تبليغي منطقه بود که درآگاه ساختن جوانان وايجاد شور انقلابي تاثير بسزايي داشت.

اواخر سال 58 برحسب ضرورت و به دليل تجربيات گرانبهاي او در زمينه امور فرهنگي به خرمشهر و سپس به بندر چابهار و کنارک (در استان سيستان و بلوچستان) عزيمت کرد و به فعاليت هاي گسترده فرهنگي پرداخت.

نقش شهيد در کردستان و مقابله با ضد انقلاب:

شهيد همت در خرداد سال 1359 به منطقه کردستان که بخش هايي از آن در چنگال گروهکهاي مزدور گرفتار شده بود، اعزام گرديد. ايشان با توکل به خدا و عزمي راسخ مبازره بي امان و همه جانبه اي را عليه عوامل استکبار جهاني و گروهکهاي خود فروخته در کردستان شروع کرد و هر روز عرصه را بر آنها تنگتر مي نمود. از طرفي در جهت جذب مردم محروم کُرد و رفع مشکلات آنان به سهم خود تلاش داشت و براي مقابله با فقر فرهنگي منطقه اهتمام چشمگيري از خود نشان مي داد تا جايي که هنگام ترک آنجا، مردم منطقه گريه مي کردند و حتي تحصن نموده و نمي خواستند از اين بزرگوار جدا شوند.

رشادت هاي او در برخورد با گروهک هاي ياغي قابل تحسين و ستايش است. براساس آماري که از يادداشت هاي آن شهيد به دست آمده است، سپاه پاسداران پاوه از مهر 59 تا ديماه 60 (بافرماندهي مدبرانه او) عمليات موفق در خصوص پاکسازي روستاها از وجود اشرار، آزاد سازي ارتفاعات و درگيري با نيروهاي ارتش بعث داشته است.

شهيد همت و دفاع مقدس:

پس از شروع جنگ تحميلي از سوي رژيم متجاوز عراق، شهيد هميت به صحنه کارزار وارد شد و در طي ساليان حضور در جبهه هاي نبرد، خدمات شايان توجهي برجاي گذاشت و افتخارها آفريد.

او و سردار رشيد اسلام، حاج احمد متوسليان، به دستور فرماندهي محترم کل سپاه ماموريت يافتند ضمن اعزام به جبهه جنوب، تيپ محمد رسول الله (ص) را تشکيل دهند.

در عمليات سراسري فتح المبين، مسئوليت قسمتي از کل عمليات به عهده اين سردار دلاور بود. موفقيت عمليات در منطقه کوهستاني «شاوريه» مرهون ايثار و تلاش اين سردار بزرگ و همرزمان اوست.

شهيد همت در عمليات پيروزمند بيت المقدس در سمت معاونت تيپ محمد رسول الله (ص) فعاليت و تلاش تحصين برانگيزي را در شکستن محاصره جاده شلمچه – خرمشهر انجام داد و به حق مي توان گفت که او و يگان تحت امرش سهم بسزايي در فتح خرمشهر داشته اند و با اينکه منطقه عملياتي دشت بود، شهيد حاج همت با استفاده از بهترين تدبير نظامي به نحو مطلوبي فرماندهي کرد.

در سال 1361 با توجه به شعله ور شدن آتش فتنه و جنگ در جنوب لبنان به منظور ياري رساندن به مردم مسلمان و مظلوم لبنان که مورد هجوم ناجوانمردانه رژيم صهيونيستي قرار گرفته بود راهي آن ديار شد و پس از دو ماه حضور در اين خطه به ميهن اسلامي بازگشت و در محور جنگ و جهاد قرار گرفت.

با شروع عمليات رمضان در تاريخ 23/4/1361 در منطقه «شرق بصره» فرماندهي تيپ 27 حضرت رسول اکرم (ص) را بر عهده گرفت و بعدها با ارتقاي اين يگان به لشکر، تا زمان شهادتش در سمت فرماندهي انجام وظيفه نمود. پس از آن در عمليات مسلم بن عقيل و محرم – که او فرمانده قرارگاه ظفر بود – سلحشورانه با دشمن زبون جنگيد. در عمليات والفجر مقدماتي بود که شهيد حاج همت، مسئوليت سپاه يازدهم قدر را که شامل لشکر 27 حضرت محمد رسول الله (ص)، لشکر 31 عاشورا، لشکر 5 نصر و تيپ 10 سيد الشهدا(ع) بود، بر عهده گرفت.

سرعت عمل و صلابت رزمندگان لشکر 27 تحت فرماندهي ايشان در عمليات والفجر 4 و تصرف ارتفاعات کاني مانگاه در آن مقاطع از خاطره ها محو نمي شود.

صلابت، اقتدار و استقامت فراموش نشدني اين شهيد و الامقام و رزمندگان لشکر محمد رسول الله (ص) در جريان عمليات خيبر در منطقه طلائيه و تصرف جزاير مجنون و حفظ آن با وجود پاتک هاي شديد دشمن، از افتخارات تاريخ جنگ محسوب مي گردد.

مقاومت و پايداري آنان در اين جزاير به قدري تحسين بر انگيز بود که حتي فرمانده سپاه سوم عراق در يکي از اظهاراتش گفته بود:

«... ما آنقدر آتش بر جزاير مجنون فرو ريختيم و آنچنان آنجا را بمباران شديد نموديم که از جزاير مجنون جز تلي از خاکستر چيز ديگري باقي نيست!»

اما شهيد همت بدون هراس و ترس از دشمن و با وجود بي خوابي هاي مکرر همچنان به اداي تکليف و اجراي فرمان حضرت امام خميني (ره) مبني بر حفظ جزاير مي انديشيد و خطاب به برادران بسيجي مي گفت:

«برادران، امروز مساله ما، مساله اسلام و حفظ و حراست از حريم قرآن است. بدون ترديد يا همه بايد پرچم سرخ عاشورايي حسين (ع) را به دوش کشيم و قداست مکتبمان، مملکت و ناموسمان را پاسداري و حراست کنيم و با گوشت و خون به حفظ جزيره، همت نماييم، يا اينکه پرچم ذلت و تسليم را در مقابل دشمنان خدا بالا ببريم و اين ننگ و بدبختي را به دامن مطهر اعتقادمان روا داريم ،که اطمينان دارم شما طالبان حريت و شرف هستيد، نه ننگ و بدنامي.»

ويژگي هاي برجسته شهيد:

او عارفي وارسته، ايثارگري سلحشور و اسوه اي براي ديگران بودکه جز خدا به چيز ديگري نمي انديشيد و به عشق رسيدن به هدف متعالي و کسب رضاي خدا و حضرت احديت، شب و روز تلاش مي کرد و سخت ترين و مشکل ترين مسئوليت هاي نظامي را با کمال خوشرويي و اشتياق و آرامش خاطر مي پذيرفت.

سردار سرلشکر رحيم صفوي فرمانده سپاه پاسداران انقلاب اسلامي درباره وي چنين مي گويد:

«او انساني بود که براي خدا کار مي کرد و اخلاص در عمل از ويژگي هاي بارز او بود، ايشان يکي از افراد درجه اولي بود که هميشه ماموريت هاي سنگين بر عهده اش قرار داشت. حاج همت مثل مالک اشتر بود که با خضوع و خشوعي که در مقابل خدا و در برابر دلاورمردان بسيجي داشت، در مقابله با دشمن همچون شيري غرّان از مصاديق «اشداء علي الکفار، رحماء بينهم» بود. همت کسي بودکه براي اين انقلاب همه چيز خودش را فدا کرد و از زندگيش گذشت. او واقعاً به امر ولايت اعتقاد کامل داشت و حاضر بود در اين راه جان بدهد، که عاقبت هم چنين کرد. هميشه سفارش مي کرد که دستورات را بايد موبه مو اجرا کرد. وقتي دستوري هر چند خلاف نظرش به وي ابلاغ مي شد، از آن دفاع مي کرد. ابراهيم از زمان طفوليت، روحي لطيف ،عبادي و نيايشگر داشت.»

پدر بزرگوارش مي گويد:

«محمد ابراهيم از سن 10 سالگي تا لحظه شهادت در تمام فراز و نشيب هاي سياسي و نظامي، هرگز نمازش ترک نشد. روزي از يک سفر طولاني و خسته کننده به منزل بازگشت. پس از استراحت مختصر، شب فرا رسيد. ابراهيم آن شب را به همه خستگي هايش تا پگاه، به نماز و نيايش ايستاد ووقتي مادرش او را به استراحت سفارش نمود، گفت: مادر! حال عجيبي داشتم. اي کاش به سراغم نمي آمدي و آن حالت زيباي روحاني را از من نمي گرفتي.»

اين انسان پارسا تا آخرين لحظات حيات خود، دست از دعا و نيايش بر نداشت. نماز اول وقت را بر همه چيز مقدم مي شمرد و قرآن و توسل برنامه روزانه او بود. او به راستي همه چيز را فداي انقلاب کرده بود. آن چيزي که براي او مطرح نبود خواب و خوراک و استراحت بود. هر زمان که براي ديدار خانواده اش به شهرضا مي رفت، در آنجا لحظه اي از گره گشايي مشکلات و گرفتاري هاي مردم باز نمي ايستاد و دائماً در انديشه انجام خدمتي به خلق الله بود.

شهيد همت آنچنان با جبهه و جنگ عجين شده بود که در طول حيات نظامي خود فرزند بزرگش را فقط شش بار و فرزند کوچکتر خود را تنها يکبار در آغوش گرفته بود.

او بسان شمع مي سوخت و چونان چشمه ساران در حال جوشش بود و يک آن از تحرک باز نمي ايستاد. روحيه ايثار و استقامت او شگفت انگيز بود. حتي جيره و سهميه لباس خود را به ديگران مي بخشيد و با همان کم، قانع بود و در پاسخ کساني که مي پرسيدند چرا لباس خود را که به آن نيازمند بودي، بخشيدي؟ مي گفت: «من پنج سال است که يک اورکت دارم و هنوز قابل استفاده است!»

او فرماندهي مدير و مدبر بود. قدرت عجيبي در مديريت داشت. آن هم يک مديريت سالم در اداره کارها و نيروها. با وجود آنکه به مسائل عاطفي و نيز اصول مديريت احترام مي گذاشت و عمل مي کرد، در عين حال هنگام فرماندهي قاطع بود. او نيروهاي تحت امر خود را خوب توجيه مي کرد و نظارت و پيگيري خوبي نيزداشت . کسي را که در انجام دستورات کوتاهي مي نمود بازخواست مي کرد و کسي را که خوب عمل مي کرد تشويق مي نمود.

بينش سياسي بُعد ديگري از شخصيت والاي او به شمار مي رفت. به مسائل لبنان و فلسطين و ساير کشورهاي اسلامي بسيار مي انديشيد و آنچنان از اوضاع آنجا مطلع بود که گويي ساليان درازي در آن سامان با دشمنان خدا و رسول(ص) در ستيز بوده است. او با وجود مشغله فراوان از مطالعه غافل نبود و نسبت به مسائل سياسي روز شناخت وسيعي داشت.

از ويژگي هاي اخلاقي شهيد همت برخورد دوستانه او با بسيجيان جان برکف بود. به بسيجيان عشق مي ورزيد و همواره در سخنانش از اين مجاهدان مخلص تمجيد و قدرشناسي مي کرد. «من خاک پاي بسيجيان هم نمي شوم.اي کاش من يک بسيجي بودم و در سنگر نبرد از آنان جدا نمي شدم.»

وقتي در سنگر هاي نبرد، غذاي گرم براي شهيد همت مي آوردند سوال مي کرد: آيا نيروهاي خط مقدم و ديگر اعضاي همرزممان در سنگرها همين غذا را مي خورند يا خير؟ و تا مطمئن نمي شد دست به غذا نمي زد.

شهيد همت همواره براي رعايت حقوق بسيجيان به مسئولان امر تاکيد و توصيه داشت. او که از روحيه ايثار و استقامت کم نظيري برخوردار بود، با برخوردها و صفات اخلاقي اش در واقع معلمي نمونه و سرمشقي خوب براي پاسداران و بسيجيان بود و خود به آنچه مي گفت، عمل مي کرد. عشق و علاقه نيروها به او نيز از همين راز سرچشمه مي گرفت. براي شهيد همت مطرح نبود که چکاره است، فرمانده است يا نه. همت يک رزمنده بود، همت هم مرد جنگ بود و هم معلمي وارسته.

نحوه شهادت:

شهيد همت در جريان عمليات خيبر به برادران گفته بود: «بايد مقاومت کرده و مانع از بازپسگيري مناطق تصرف شده، توسط دشمن شد. يا همه اينجا شهيد مي شويم و يا جزيره مجنون را نگه مي داريم.»

رزمندگان لشکر نيز با تمام توان در برابر دشمن مردانه ايستادگي کردند. حاجي جلو رفته بود تا وضع جبهه توحيد را از نزديک بررسي کند، که گلوله توپ در نزديکي اش اصابت مي کند و اين سردار دلاور به همراه معاونش، شهيد اکبر زجاجي، دعوت حق را لبيک گفتند و سرانجام در 24 اسفند سال 62 در عمليات خيبر به لقاء خداوند شتافتند.

تقديم به ساحت مقدس پيامبر اكرم(صلي‌الله عليه و آله)

iran110 — Tue, 28 Feb 2006 06:47:18 GMT

قسم به روز

مگر يتيم نبودی خدا پناهت داد

خدا که در حرم امن خويش راهت داد

خدا پناه در آن دوره‌ سياهت داد

خدا، خدا و خدا ، آن خدای بی ‌مانند

همان که عصمت پرهيز از گناهت داد

همان که جان نجيب تو را مراقب بود

همان که سينه خالی از اشتباهت داد

توان و توشه به پايان رسيده بود ، ولی

خدا رسيد به فرياد و زاد راهت داد

بگو که نعمت پروردگار پنهان نيست

خدا که دست تو را خواند و دستگاهت داد

خدا که چشم تو را با نماز روشن کرد

خدا که فرصت تشخيص راه و چاهت داد

چقدر واقعه‌ آسمانی و شفاف

خدا به يمن دعاهای صبحگاهت داد

خدا که عاقبتی خير و خوش عطايت کرد

خدا که آينه را نور با نگاهت داد

قسم به روز ، که خورشيد شمع خانه توست

قسم به شب که خدا برتری به ماهت داد

خدا که اشک تو را جلوه گهر بخشيد

خدا که شعله روشن به جای آهت داد

خدا که جان تو را از الهه ‌ها پيراست

خدا که غلغله قوم لا اله ‌ات داد

يتيم آمده ‌ام ، مانده ‌ام ، پناهم ده

مگر يتيم نبودی خدا پناهت داد

* مرتضی اميری ‌اسفندقه

پنجاه سال از درگذشت علي‌اكبر دهخدا گذشت

iran110 — Sun, 26 Feb 2006 09:31:00 GMT

علي‌اكبر دهخدا ـ داستان‌نويس، شاعر، طنزپرداز، روزنامه‌نگار و مبارز سياسي ـ كه نامش در تاريخ يك‌صد ساله ايران جايگاه ويژه‌اي دارد، در سال ‌1258 هجري شمسي در محله‌ي‌ سنگلج به دنيا آمد. در سال ‌1271 مطالعه و آموزش صرف و نحو عربي و اصول و فقه اسلامي را آغاز كرد. يك سال بعد به تحصيل در مدرسه علوم اسلامي مشغول شد و در سال ‌1280 به عنوان دست‌يار محمدحسين فروغي به تدريس ادبيات فارسي در مدرسه علوم سياسي پرداخت. دهخدا در سال ‌1282 براي مأموريت از طرف سفارت ايران، به وين، رم، بخارست و پاريس سفر كرد و دو سال بعد به ايران بازگشت. در سال ‌1285 در امور راه‌داري و راه شوسه در خراسان به كار مشغول شد و در عين حال به فعاليت‌هاي سياسي علاقه‌مند بود. مجله معروف «صوراسرافيل» را در سال ‌1286 منتشر كرد تا اين‌كه يك سال بعد و پس از انتشار ‌32 شماره، مجله بسته شد. بسياري از انقلابيون و مشروطه‌خواهان، محاكمه، تبعيد و يا اعدا م شدند.ميرزا جهانگيرخان شيرازي در باغ شاه كشته شد و دهخدا به سوييس گريخت و آن‌جا هم چند شماره‌اي از مجله را منتشر كرد. او شعر معروف «ياد آر ز شمع مرده ياد آر» را شبي، پس از به‌خواب ديدن جهانگيرخان سرود. دهخدا هم‌زمان با آغاز جنگ جهاني اول مخفيانه به ايران بازگشت و تا پايان جنگ نزد خوانين چهارمحال و بختياري ماند. آن‌جا با استفاده از كتاب‌خانه خطي و سنگي يكي از خوانين، كار تأليف و گردآوري «امثال و حكم» و «لغت‌نامه» را شروع كرد. در سال ‌1334 حاشيه‌اي بر ديوان ناصرخسرو نوشت و دو سال بعد هم حاشيه‌اي بر ديوان حافظ. دهخدا در فاصله سال‌هاي ‌1308 تا ‌1311 چهار جلد «امثال و حكم» را ازسوي وزارت فرهنگ وقت به چاپ رسانيد و اولين جلد لغت‌نامه‌اش نيز در سال ‌1318 منتشر شد. در سال ‌1320 از مدرسه عالي حقوق و علوم سياسي بازنشسته شد. اين مبارز سياسي هم‌چنين از مسؤولان كنگره نويسندگان، متشكل از چهره‌هايي چون صادق هدايت، نوشين، پرويز ناتل خانلري، علي‌اصغر حكمت، كشاورز، نيما يوشيج، پرتو علوي و احسان طبري بود. در سال ‌1329 حاشيه‌اي بر كتاب معروف «لغت فرس» اسدي توسي نوشت و در سال ‌1332 وقتي راديو لندن از او درخواست مصاحبه‌اي داشت، پاسخش اين بود كه: «من كاره‌اي نيستم، با جوان‌ها گفت‌وگو كنيد». اين چهره درخشان فرهنگ و ادبيات ايران در جريان كودتاي ‌28 مرداد و به‌خاطر دوستي با مصدق مورد بازجويي قرار مي‌گيرد. بازجويي‌ها از او در دادستاني ارتش تا نيمه‌شب ادامه مي‌يابد، تا اين‌كه او را در سرما و در خيابان رها مي‌كنند. دهخدا بعد از اين واقعه با ابتلا به سينه‌پهلوي شديد، سرانجام در هفتم اسفندماه سال ‌1334 زندگي را بدرود مي‌گويد. او در واپسين روزهاي عمرش، نامه‌اي به رييس مجلس شورا مي‌نويسد و حق‌التأليف لغت‌نامه‌اش را به ملت ايران مي‌بخشد. معروف است كه دهخدا بر اثر نوعي سرخوردگي ناشي از فضاي سياسي و اجتماعي وقت، به لغت‌نامه‌نويسي (حدود ‌30 سال) در زيرزمين منزلش روي آرود و بدين ترتيب، ادبيات معاصر ايران از خلاقيت‌آفريني يكي از داستان‌نويسان خوش‌قريحه‌اش محروم ماند. ازجمله آثار ماندگار دهخدا تدوين لغت‌نامه بود؛ كاري كه هم‌چنان منشأ تدوين و تاليف سرفصل بسياري از فرهنگ‌نامه‌ها در دوره بعد از دهخدا شد.

بدون شرح< تخريب حرم مطهر امام هادي(ع)>

iran110 — Wed, 22 Feb 2006 12:31:38 GMT

يك دنيا حماسه و شكوه

iran110 — Sun, 12 Feb 2006 13:35:18 GMT

بار ديگر يك حماسه خلق شد

شهد پيروزي به كام خلق شد

روز گذشته بار ديگر شيرمردان و شير زنان ايراني با حضور خود در صحنه‌ي خرد كردن دندان دشمن در دهانش شگفتي ديگري را براي هميشه در تاريخ ثبت كرده و به جهان نشان دادند يك قدم هم از حق خود عقب‌نشيني نخواهند كرد.

روز گذشته غرور،‌عزت و سربلندي، شكوه و بزرگي يك ملت بزرگ بار ديگر در كنار هم جمع شد و حماسه‌ايي به ياد ماندني خلق شد.

ديروز تا چشم كار مي‌كرد جمعيت بود و بزرگي، عزت بود و سربلندي. دشمنان ايران از ديدن اين صحنه يقينا خيلي از افكار پليد بر عليه ايران را از سر خالي كرده و به فكر چاره‌انديشي‌هاي جديد افتادند.

آنها بدانند تا ايراني زنده است خواب خوش را از سر دشمنان اسلام و ايران خواهد ربود و مسلمانان يقينا بعد از خدا همه اميدشان به ايران و ايراني خواهد بود و قطعا اين گونه است ولاغير.

سلام بر ماه حسين(ع)

iran110 — Wed, 01 Feb 2006 11:54:59 GMT

سلام بر محرم بر بهترين ماه خدا و سلام بر حسين عليه‌السلام سالار و سرور شهيدان.

محرم با تمام حزن و اندوهش بسيار عظيم است. اين ماه به ماه ايثار و فداكاري بهترين بندگان خدا معروف است و به نظر من هيچ ماهي به عظمت و بزرگي اين ماه نيست. در اين ماه فرصتي ايجاد مي‌شود تا انسان‌ها كمي بيشتر تامل كرده و امام خود و هدفي كه به خاطرش از همه چيز و همه كس خود حتي كودك شش ماهه‌‌اش گذشت و حاضر شد زن و فرزندش اسير كفر شوند را بهتر بشناسيم.

به نظر من محرم ماه خودشناسي است و اين كه بفهميم كه هستيم و چه خواهيم كرد. بياييم در اين ماه ضمن عزاداري خالصانه، درك و فهم خود را نيز نسبت به امام شهيدان بيشتر كرده و بينديشيم ما چه نقشي در ادامه پيمودن راه و هدف آن امام بزرگوار داريم!!

هل من ناصر ينصرني

iran110 — Sun, 29 Jan 2006 11:55:18 GMT

باز هم محرم باز هم لباس‌هاي سياه و باز هم برپايي علم‌ها و تكايا و حسينيه‌ها.

اگر گوش سر را ببندي و گوش دل را باز كني اين نداي برخاسته در طول تاريخ را هنوز مي‌شنوي كه هل من ناصر ينصرني من آل احمد مختار، آيا كسي بود كه كند ياري حسين؟؟!

كاروان عشق كم كم از راه مي‌رسد تا كار خدايي‌اش را آغاز و آن را به سرانجام برساند. اين كاروان كوچك اما با عظمت آرام آرام به سزمين خشك كربلا نزديك مي‌شود تا با عشق‌بازي‌هاي خود اين سرزمين را آباد كند و ضامن آباداني آن خون بهترين برگزيدگان خداست.

سرزمين ماريه در انتظار ورود كارواني است كه با خود بزرگي و عزت و سربلندي به همراه دارد.

آري دشت نينوا خود را آماده پذيرايي از بهترين انسان‌ها مي‌كند و قرار است مهماني بزرگ،‌ ماندگار و تاريخي در اين سرزمين به پا شود و حسين و يارانش مهمان اين مهماني بزرگ خواهند بود.

عجب رسميه رسم زمونه

iran110 — Tue, 24 Jan 2006 15:23:25 GMT

امروز صحنه‌ ناراحت‌كننده‌اي را در مقابل مجلس و به اصطلاح خانه ملت ديدم كه انسان را بسيار متاثر مي‌كرد.

زن جواني فرزند خود را در پتوي قرمز رنگي پيچيده و جلو درب اصلي مجلس روي زمين سرد خوابانده بود و خودش هم نشسته بود و گريه مي‌كرد. دلم مي‌خواست جلو بروم و بپرسم دردت چيست و براي چه گريه مي‌كني؛ اما متاسفانه به دليل اين كه نگهبانان و حراست مجلس ايستاده بودند و فقط نگاه مي‌كردم،‌ جلو نرفتم. عابران نيز مي‌گذشتند و نگاهي به زن مي‌كردند و راه خود را مي‌كشيدند و مي‌رفتند دنبال كارشان.

و كسي از او نمي‌پرسيد مشكلات چيست و اينجا بود كه دلم بسيار گرفت. از اين كه هيچ كاري نمي‌توانستم برايش انجام دهم و تنها آرزو كردم هر مشكلي دارد، ‌حل شود.

مرا به ديدار يك لحظه‌ات مهمان كن

iran110 — Mon, 23 Jan 2006 12:45:36 GMT

مرا به تنهايي خود براي كمتر از يك ثانيه مهمان كن. مرا بخواه حتي به اندازه ناچيزترين چيزها در برابرت.

تو را به وسعت تمام اقیانوس ها و دریاها، به عظمت كوههاي سربه فلك كشيده، به آسمان آبي كه انتهايش ديده نمي‌شود، به اندازه كرامت و بزرگواري خود و به... سوگند از سر لطف نگاهي بر اين خس زميني كن كه سخت محتاج كرمت هستم.

مرا نيز بخواه و نگاهت را از من برمگردان. چرا كه من خود اسير گناه و معصيتم. تو ديگر آزارم نده كه در مرام تو آزار گناه است.

مرا از خود دور مكن كه اگر از تو بيش از اين دور شوم راه بازگشتي نخواهم داشت. دستم را بگير چرا كه در كنار پرتگاه ايستاده و هر لحظه ممكن است به پايين سقوط كنم. شايد بگوي اشكالي ندارد،‌سقوط كن‌، اما... اما مي‌دانم كه دلت راضي نمي‌شود اين را بگويي چون تو بزرگتر از آني كه من مي‌دانم.

السلام عليك يا اباصالح‌المهدي

امان از دست مردم

iran110 — Sun, 22 Jan 2006 12:26:41 GMT

نمي‌دونم تا حالا برايتان پيش آمده كه در برابر يك حادثه‌اي قرار گيري كه انتهاي آن مرگ باشد و از آن موقع تصميم بگيري آدم شوي، يعني ديگر گناه نكني و به مرگ بيشتر فكر كني. تصميم مي‌گيري هر كاري از دستت برمي‌آيد از اين پس براي كمك به ديگران انجام دهي و ...هزاران كار ديگر‏ اما امان از دست شيطان. اشتباه نكنيد شيطان رجيم نه شيطان زميني يعني انسان. شايد برخي بر اين حرف من خورده بگيرند كه يعني چه انسان شيطان. درست فهميديد درست همون روزي كه تصميم مي‌گيري به اصطلاح آدم شوي همكاران و دوستان يا حتي نزديك‌ترين افراد به تو، تو را به گناه و يا انجام آن وا مي‌دارند و آن موقع تمام تصميمات زيباي تو نقش برآب مي‌شود و تو باز هم همان مي‌شوي كه تا ديروز بودي...